Ik had nooit gedacht dat ik groene vingers had (maar ja, ik heb ook altijd ontkend dat ik grijze haren zou krijgen) maar als ik mijn tuintje nu bekijk, dan mag ik daar best fier op zijn. Het heeft me dan ook bloed, zweet en tranen gekost om ervan te maken wat ik voor ogen had. En dat is op zich al vrij ongewoon. Ik hou niet echt van bloemen, dus ga je die ook niet terugvinden in mijn oaasje van rust. Waar ik wel van hou, dat is zo'n symfonie van groentinten, waarbij je nooit goed weet waar iets begint en waar iets eindigt. Om helemaal moeilijk te doen zie ik die verhoudingen tussen dat alles dan ook nog graag constant veranderen. Ik ben gek van vogels (mij om het even welk merk) die me gezelschap komen houden op de weinige momenten dat ik de tijd vind (of maak) om even tot rust te komen. Zij hebben dan ook hun vertrouwde voederplek en er staat steeds fris, zuiver water klaar om hun dorst te lessen. Mussen, merels, lijsters, vinkjes, ... ze leven in harmonie rond en in mijn tuintje. Misschien niet zozeer omdat ze ook van groen houden, dan wel omdat ik zo weinig dat kleine stukje paradijs betreed?
Mar©
